Streaming, şarkıyı atomize etti. ‘Shuffle’ her şeyi eşitledi. Buna rağmen hâlâ kaset gibi akan projeler çıkıyor: net bir giriş, ortada bir kırılma, sonda bir nefes.

A-yüz ne işe yarar?

A-yüz, dinleyiciyi içeri alır. B-yüz, dinleyiciyi yalnız bırakır. İyi bir proje bu iki duyguyu bilinçli böler. Rastgele 12 şarkı yığmak albüm değildir; dizi de değildir.

Kaset zihniyeti pratik rehber

1) İlk üç parça ‘kimsin?’ sorusuna cevap versin. 2) Ortada bir enstrümantal veya konuşma boşluğu bırak. 3) Son parça kapanış konuşması gibi olsun — yeni bir teklif değil.

Bu formül nostalji değil. Dikkat ekonomisinde ‘baştan sona dinletme’ hâlâ en radikal lüks.